Toen ik begon met het ontwerpen van patronen voor poppenkleertjes, dacht ik eerlijk gezegd dat het vooral een kwestie was van verkleinen. Een jurkje voor een pop is tenslotte gewoon een mini-versie van een echt jurkje… toch?
Daar kwam ik snel van terug.
Al bij mijn eerste ontwerpen liep ik tegen iets aan wat ik niet had verwacht: de volgorde van naaien werkte gewoon niet meer. Stappen die bij ‘gewone’ kleding logisch zijn, bleken bij poppenkleertjes ineens onhandig of zelfs onmogelijk. En juist daar begon voor mij het echte ontwerpproces.
Mijn eerste aha-moment
Ik herinner me nog goed dat ik een piepklein jurkje maakte met ingezette mouwtjes. Volgens de “normale” volgorde zou je eerst het lijfje sluiten en daarna de mouwen inzetten. Maar toen ik dat probeerde op dat kleine formaat, kwam ik er letterlijk niet meer bij. Mijn vingers zaten in de weg, de stof schoof alle kanten op, en netjes werken was geen optie meer.
Dat was mijn eerste besef: dit is geen verkleinde kleding—dit is een totaal andere manier van denken.
Ontwerpen betekent vooruitdenken
Sindsdien ontwerp ik mijn patronen compleet anders. Ik denk niet alleen na over hoe een kledingstuk eruit moet zien, maar vooral over wanneer iets genaaid moet worden.
Kan iemand hier straks nog bij met de naaimachine? Wordt dit te dik als alles al gesloten is? Moet deze zoom nu al, omdat het later niet meer kan?
Dat betekent vaak dat ik stappen omdraai. Ik laat bijvoorbeeld mouwen al vastzetten voordat de zijnaden dichtgaan. Of ik werk een halslijn al af terwijl het kledingstuk nog helemaal open ligt. Het voelt soms alsof ik achterstevoren werk, maar het resultaat is zoveel netter.
Het knippen van een sample
Het uitwerken van een werkbeschrijving
Het tekenen van een patroon via de lichtbak
Ik ontwerp voor handen, niet alleen voor het oog
Wat voor mij als ontwerper misschien nog wel het belangrijkste inzicht was: een patroon moet niet alleen mooi eindigen, maar ook prettig te maken zijn.
Poppenkleertjes zijn klein. Echt klein. En dat betekent dat elke millimeter telt. Als een maker moet worstelen om ergens bij te komen, of drie keer moet uithalen omdat de volgorde niet klopt, dan heb ik mijn werk niet goed gedaan.
Dus test ik alles. Meerdere keren. Ik naai mijn eigen patronen precies zoals ik ze opschrijf, en let daarbij extra op de volgorde. Waar loop ik vast? Waar wordt het onhandig? Waar kan het slimmer? Vaak plaats ik ook een fototutorial bij het patroon, voor naai(st)ers die plaatjes soms duidelijker vinden dan een werkbeschrijving.
Als ik dan zelf tevreden ben met de patroontekening en de werkbeschrijving dan gaat alles voor een laatste test naar Sylvia van BySyl poppenkleding. Zij maakt zelf ook hele leuke poppenkleertjes (kijk gerust eens op Facebook of Instagram, waar ze ze de koop aanbiedt) en is dus aan de miniatuur afmetingen van de patroondelen gewend. Er volgt tijdens haar test meestal een druk appverkeer tussen ons, waarbij ze haar op- en aanmerkingen doorgeeft aan mij. Na de laatste aanpassingen is het patroon klaar om verder uitgewerkt te worden.
Slimmer werken in minder stappen
Door die manier van ontwerpen ben ik ook anders gaan kijken naar efficiëntie. Ik probeer stappen te combineren waar dat kan. Soms stik ik meerdere lagen in één keer vast, omdat dat op dit formaat juist mooier en minder bulky wordt.
Dat zijn keuzes die je bij grote kleding misschien niet snel zou maken, maar bij poppenkleertjes maken ze een wereld van verschil.
Dan is er nog een belangrijk punt: ik probeer er zo veel mogelijk op te letten dat de kleertjes gemakkelijk aan- en uittrekken. Een kind wil graag alles 'zelluf doen". De kleertjes zijn van achter vaak open of hebben een ruime split. Want poppen hebben vaak een groot hoofd, haha, dus hiervoor is veel ruimte nodig, wil de halslijn nog mooi aansluiten.
Om diezelfde reden sluiten bijna alle kleertjes met klittenband. Ik gebruik ook veel elastiek, ideaal voor poppenkleertjes.
Het leuke van deze uitdaging
Wat ik misschien nog wel het leukste vind aan het ontwerpen van poppenpatronen, is dat het me blijft uitdagen. Elk nieuw ontwerp is een puzzel: hoe maak ik dit zo mooi mogelijk, maar ook zo logisch en prettig mogelijk om te naaien?
En eerlijk is eerlijk: soms ontdek ik technieken die ik later zelfs weer gebruik bij kleding op groot formaat.
Het uiteindelijke resultaat:
een duidelijke werkbeschrijving inclusief fototutorial en patroondelen op werkelijke grootte.
Je kunt er na ontvangst meteen mee aan de slag.
Tot slot
Als je ooit hebt gedacht: “Waarom is deze naaivolgorde zo anders?” — dan is het antwoord simpel: omdat het moet. Maar ook omdat het beter werkt.
Voor mij als ontwerper zit daar juist de magie. Het is niet alleen een kwestie van verkleinen, maar van opnieuw uitvinden.
En precies dat maakt het zo leuk.
Liefs, Jannie
Reactie plaatsen
Reacties
Ik doe het je niet na,maar het zijn super mooie patroontjes.